Νομοθεσία

Το νομικό πλαίσιο για τη χρήση μουσικής σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος και λοιπές επιχειρήσεις με απλά λόγια: η άδεια μουσικής, η σχέση της με το ωράριο και την παράτασή του, τα δικαιώματα των δικαιούχων. Μια σαφής εικόνα των υποχρεώσεων και των επιλογών σας.

Μουσική και Νόμος - Τι πρέπει να γνωρίζετε

Η χρήση μουσικής σε ένα κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος διέπεται από συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο, που καθορίζει ποιος έχει δικαιώματα επί της μουσικής και ποιος ενδέχεται να δικαιούται αμοιβή.

Παράλληλα, υπάρχουν και διοικητικές υποχρεώσεις προς τον Δήμο για τη χρήση μουσικής και την παράταση του ωραρίου της. Στην ενότητα αυτή παρουσιάζονται, με απλά λόγια, τα βασικά σημεία που αφορούν την επιχείρησή σας.

Η άδεια μουσικής από τον Δήμο σε 2 βήματα

  1. Γνωστοποίηση χρήσης μουσικής

    2. Η χρήση μουσικής δηλώνεται ηλεκτρονικά, μέσα στη γνωστοποίηση λειτουργίας, μέσω της πλατφόρμας openbusiness.gov.gr με τους κωδικούς TaxisNet. Ο επιχειρηματίας δηλώνει τη χρήση μουσικής ή μουσικών οργάνων. Δεν απαιτείται πλέον προηγούμενη έγκριση ή ξεχωριστή άδεια — αρκεί η δήλωση.

  2. Άδεια παράτασης ωραρίου μουσικής

    3. Για τη λειτουργία της μουσικής πέρα από το κανονικό ωράριο εξακολουθεί να απαιτείται άδεια παράτασης, την οποία χορηγεί ο Δήμος. Για τη χορήγησή της, ο ενδιαφερόμενος υποβάλλει αίτηση στον Δήμο προσκομίζοντας μόνο το αποδεικτικό υποβολής της γνωστοποίησης, χωρίς κανένα άλλο δικαιολογητικό. Προϋπόθεση είναι, επίσης, να μην υπάρχουν βεβαιωμένες οφειλές προς τον Δήμο.

Πνευματικά και συγγενικά δικαιώματα

Όταν υπάρχει δημόσια εκτέλεση, οι δικαιούχοι μπορούν να διεκδικήσουν αμοιβή για τη χρήση της μουσικής τους. Πρόκειται για δύο διακριτές κατηγορίες δικαιωμάτων:

Τα πνευματικά δικαιώματα, που ανήκουν στους δημιουργούς — τον συνθέτη και τον στιχουργό.

Τα συγγενικά δικαιώματα, που ανήκουν στους ερμηνευτές και στους παραγωγούς της.

Πνευματικά δικαιώματα

Αρχικός δικαιούχος είναι πάντοτε ο δημιουργός. Το άρθρο 3 του Ν. 2121/1993 του αναγνωρίζει το περιουσιακό δικαίωμα: την αποκλειστική εξουσία να επιτρέπει ή να απαγορεύει τη χρήση του έργου του — ιδίως την αναπαραγωγή, τη διανομή και τη δημόσια εκτέλεση.

Με γραπτές συμβάσεις, η εξουσία εκμετάλλευσης και διεκδίκησης μπορεί να περιέλθει νόμιμα σε άλλο πρόσωπο ή εταιρεία, που τη διαχειρίζεται στη θέση του δημιουργού.

Συγγενικά δικαιώματα

Το ίδιο ισχύει και εδώ. Αρχικοί δικαιούχοι είναι οι ερμηνευτές και οι παραγωγοί, οι οποίοι επίσης μπορούν να μεταβιβάσουν συμβατικά τα δικαιώματά τους.

Η λύση της Dream Music

Η Dream Music παρέχει έναν δικό της, κλειστό κατάλογο μουσικής, τον οποίο κατέχει εξ ολοκλήρου: η δημιουργία, η ερμηνεία και η παραγωγή είναι δικές της, και τα σχετικά δικαιώματα έχουν μεταβιβαστεί σε αυτήν με γραπτές συμβάσεις.

Η νομική βάση είναι συγκεκριμένη:

Α Άρθρο 3 Ν. 2121/1993

Ο βασικός ελληνικός νόμος για την πνευματική ιδιοκτησία και τα συγγενικά δικαιώματα ορίζει ότι αρχικός δικαιούχος είναι ο δημιουργός και το περιουσιακό δικαίωμα μεταβιβάζεται με σύμβαση (άρθρο 12) εγγράφως, αλλιώς είναι άκυρη (άρθρο 14). Πάνω σε αυτές ακριβώς τις διατάξεις η Dream Music κατέχει νόμιμα, με γραπτές συμβάσεις, το σύνολο των δικαιωμάτων του καταλόγου της.


Β Ν. 4481/2017

Αυτός ο νόμος ρυθμίζει τη διαχείριση των δικαιωμάτων και την είσπραξη αμοιβών για τη χρήση μουσικής. Προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι η νομιμοποίηση για την είσπραξη αμοιβής στηρίζεται σε μαχητό τεκμήριο (άρθρο 7) — δηλαδή ανατρέπεται όταν αποδεικνύεται ότι η μουσική ανήκει σε άλλον. Στον κατάλογο της Dream Music τα δικαιώματα ανήκουν αποκλειστικά σε αυτήν, κατόπιν συμβολαιογραφικών κατοχυρώσεων και εξώδικων δηλώσεων άρνησης εκπροσώπησης.


Γ Ευρωπαϊκό & διεθνές πλαίσιο

Τα δικαιώματα επί της μουσικής στηρίζονται και σε διεθνείς συμβάσεις, καθώς και σε ευρωπαϊκές οδηγίες. Η Σύμβαση της Βέρνης αναγνωρίζει στον δημιουργό το αποκλειστικό δικαίωμα δημόσιας εκτέλεσης και παρουσίασης του μουσικού του έργου στο κοινό (άρθρο 11). Η Σύμβαση της Ρώμης και η Συνθήκη WPPT του WIPO αναγνωρίζουν αντίστοιχα δικαιώματα στους ερμηνευτές και στους παραγωγούς των φωνογραφημάτων ως προς την παρουσίαση στο κοινό (WPPT, άρθρο 15). Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι Οδηγίες 2001/29/ΕΚ (άρθρο 3) και 2006/115/ΕΚ (άρθρο 8) εναρμονίζουν το δικαίωμα παρουσίασης στο κοινό. Κοινή αρχή όλων: τα δικαιώματα —και κάθε σχετική αμοιβή— ανήκουν στον δικαιούχο τους. Επειδή η Dream Music συγκεντρώνει και τους τρεις ρόλους —δημιουργός, ερμηνευτής και παραγωγός— για ολόκληρο τον κατάλογό της, είναι η μόνη νόμιμη δικαιούχος των δικαιωμάτων αυτών σε κάθε αγορά όπου δραστηριοποιείται.


Δ.1 Δελτίο τύπου του ΟΠΙ (12.09.2017) περί «Νόμιμης χρήσης μουσικής σε καταστήματα».

Ο Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας αναγνωρίζει ρητά ότι ο χρήστης μπορεί να επιλέξει να μη χρησιμοποιεί εκπροσωπούμενο ρεπερτόριο στο κατάστημά του — δηλαδή ρεπερτόριο του οποίου τα δικαιώματα δεν έχουν ανατεθεί για συλλογική διαχείριση. Με άλλα λόγια, η ίδια η αρχή επιβεβαιώνει ότι η χρήση αποκλειστικά μη-εκπροσωπούμενης μουσικής είναι νόμιμη επιλογή.


Δ.2 Δελτίο Τύπου του ΟΠΙ (08/09/2025) περί «Δημόσιας εκτέλεσης μουσικών έργων».

Ο Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΟΠΙ), με το δελτίο τύπου της 08/09/2025, προσφέρει μια σαφή και προσεκτικά διατυπωμένη ενημέρωση για το ποιοι συλλογικοί φορείς λειτουργούν νομίμως στην Ελλάδα και υπό ποιες προϋποθέσεις. Η ακρίβεια της διατύπωσης είναι αξιοσημείωτη και ιδιαίτερα χρήσιμη.

Το κρίσιμο σημείο βρίσκεται στην αναφορά στο άρθρο 63 παρ. 2 του ν. 2121/1993. Ο ΟΠΙ δεν αναφέρει ότι κάθε δημόσια εκτέλεση μουσικής προϋποθέτει άδεια από οργανισμό συλλογικής διαχείρισης (ΟΣΔ). Αντίθετα, οριοθετεί με σαφήνεια ότι η υποχρέωση αφορά έργα «των οποίων η διαχείριση έχει ανατεθεί σε οργανισμό συλλογικής διαχείρισης». Η διατύπωση αυτή είναι περιοριστική, όχι καθολική.

Με άλλα λόγια, το ίδιο το κείμενο του ΟΠΙ αναγνωρίζει έμμεσα αλλά καθαρά ότι υπάρχουν και έργα που δεν έχουν ανατεθεί στους ανωτέρω. Ακριβώς σε αυτή τη διάκριση εντάσσεται η Dream Music: διαθέτει δικό της, αυτοτελές και ιδιόκτητο ρεπερτόριο, το οποίο δεν αποτελεί μέρος ξένου, συλλογικά διαχειριζόμενου ρεπερτορίου.


Ερωτήσεις – Απαντήσεις

Συχνά νομικά ερωτήματα για τους οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης και τα δικαιώματα δημόσιας εκτέλεσης.